Son perdeye doğru, üçlü filmi halka açık bir yayında paylaşmaya karar verir. Yayın, sokaklarda büyük bir akış yaratır — insanlar, yıllardır sakladıkları acıları ve umutları aynı anda yaşarlar. Devlet müdahalesi serttir; baskılar, şehrin merkezinde çatışmalara yol açar. Ancak işin çarpıcı tarafı, gerçek gücün silah değil hikâye olduğunu gösterir: insanlar, izledikleri görüntülerde kendilerini görüp birbirleriyle empati kurdukça bir araya gelirler. HD görüntü, kusursuzluğu değil doğrulanmış ortak hafızayı sembolize eder; dublaj ise o hafızanın sesi olur.