In de avond nodigt ze haar broer uit om samen een passage te lezen. Ze zetten koffie en houden het kort — een paar verzen, een pauze, vragen. Het gesprek dat volgt is niet zwaar of theatraal; het is eerlijk. Ze praten over hun vader die kort geleden stierf en over de kleine rituelen die troost bieden. De gewone taal van de tekst werkt als een veilige tafel waar woorden zonder dramatiek kunnen landen. Het verandert rouw van iets dat alleen in stilte gebeurt naar iets dat gedeeld kan worden.